طولانی ترین جدایی من و دخترم....

سارینای عزیزم، من و بابا محمد دیدیم که با وجود شما خونه تکونی خیلی سخت شده و علاوه براینکه باید کارها رو می کردیم، باید تمام حواس مون رو هم جمع می کردیم تا مواظبت باشیم و به وسایل خطرناک دست نزنی و هم اینکه تو رو باید از گرد و خاک دور می کردیم و از پوشک عوض کردن و غذا دادنت هم غافل نمی شدیم، یه جورایی خیلی برام سخت بود و هر کاری هم که می کردیم با اسباب بازی هات سرگرم نمی شدی و دائما توی گرد و خاک بودی....

سرانجام تصمیم گرفتیم که برای سلامتی و راحتی خودت هم که شده ، جمعه 19 اسفند 1390 تو رو بردیم خونه مامانی منیژه و به این ترتیب بود که طولانی ترین جدایی من و تو اتفاق افتاد از ساعت 9 صبح تا 7 و نیم شب ...

خیلی برام سخت بود و خدا از دلم خبر داشت ولی خونه تکونی باید تموم می شد .

مامانی منیژه خیلی ازت تعریف می کنه و می گه که دختر خیلی خیلی خوبی بودی و اذیت نکردی وفقط یه ذره موقع خوابت بی قراری کردی که یک بار با راه بردن خوابت کردن و یک بار هم  هر کاری کردن حتی با کمک پستونک هم خوابت نبرده  که نهایتا مامان و عزیز اقدس یک لحظه متوجه میشن که با استخوانی که سر سفره ناهار دستت داده بودن با خوردن اون داری چرت می زنی...( واقعا وقتی این مدل خوابیدنت رو مامانی منیژه برام تعریف می کرد ، خیلی دلم برات سوخت و یه جورایی خیلی از خودم بدم اومد ولی به خدا فقط به خاطر راحتی و سلامتی خودت بود که تو رو از خونه تکونی دور کردیم، می دونم با اون دل مهربونی که داری من رو حتما می بخشی.)

وقتی که خونه نبودی خیییلی خونه ساکت شده بود و هر بار با دیدن اسباب بازی هات یا عکست کلللللی قربون صدقه ات می رفتیم و باز هم خدا رو به خاطر داشتنت شکر کردیم.

ایشالاه که از دستم ناراحت نشده باشی................

مامانی، فدای دختر صبورش بشه .............